Paul Simon – Paul Simon (1972)


Dat was even slikken voor Art Garfunkel toen hij in 1972 de eerste soloplaat van zijn oude vriend Paul Simon onder ogen kreeg.

Paul, die tijdens hun samenwerking als Simon & Garfunkel alle nummers schreef. Paul, die wél gitaar speelde terwijl Art er met de handen in de zakken van zijn strakke broek braaf naast stond te zingen. Die Paul had besloten om solo verder te gaan en lapte het ‘m nu maar mooi met een eigen langspeler.

Arme Art kon tijdens openingsnummer Mother and Child Reunion nog rustig ademhalen. Dit is geen wereldhit en als het hier bij blijft komt meneer Paul vanzelf bij me terug, zo schoot het wellicht hoopvol door Arts hoofd. Wie wil kan dit nummer wegzetten als te gewaagde reggea, maar negeert dan de fijne orgeldeuntjes op de achtergrond.

Na deze schijnbeweging staat de echte Paul Simon op. De topsongwriter die eerder Sound of Silence, Slip Slidin’ Away en America uit zijn mouw schudde zet met het nummer Duncan een mooi verhalend nummer neer. Hypnotiserend gitaargetokkel maken de beeldende tekst over ene dolende Duncan knap melancholisch. Paul redt zich prima in zijn eentje en weet in dit lied zelfs ongestraft een panfluit voorbij te laten komen.

En zo speelt hij solo verder op een niveau dat Art Garfunkel simpelweg nooit zou bereiken. De akkoorden in Everything put together falls apart klinken alsof ze tijdens een verloren uurtje toevallig uit zijn gitaar zijn gevist, maar vormen toch een compleet nummer. Me and Julio down by the Schooljard is een inmiddels bekende doorstampert. In Papa Hobo werken Pauls zangpartijen mooi samen met een harmonium.

Paul Simon weet wat hij waard is en verliest zich nergens in aanstellerij. Met een kort accent op de gitaar, een tempowisseling of door simpel de laatste zin van een couplet te herhalen, vraagt een lied de aandacht en bereikt het zijn doel. Geen gedoe waarmee Paul geforceerd de spierballen kan laten zien, maar gewoon met een gemikte tik de spijker op de kop. Niet te dik, maar ook niet te dun.

Simons soloplaat is daarmee een prima album vol fijne muziek die moeiteloos voorbij glijdt, maar wel blijft boeien. Een knappe prestatie, en een belofte voor de vele goede muziek die Paul Simon later zou maken.


En Art? Die had het nakijken en is zich na het beluisteren van deze lp waarschijnlijk goed gaan bezatten. Hij probeerde het later als acteur en leverde nog wat soloplaten af die wisselend werden ontvangen. Succes zoals zijn oude vriend Paul heeft hij in zijn eentje nooit bereikt. Uiteindelijk accepteerde hij zijn lot, stak zijn handen weer diep in de zakken van zijn strakke broek en schuifelde voor de nodige S & G reünies terug naar de plek waar hij thuishoort. Braaf zingend, in de schaduw van Simon. Arm jonk.
René


Paul Simon - Duncan:




Geen opmerkingen:

Een reactie posten